ediaforetiko

Κείμενο - Φωτογραφίες: Dr Δόμνα Ιωαννίδου, Φιλόλογος Όταν περπατάμε στο εμπορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, σπάνια ή και ποτέ δεν σηκώνουμε τα μάτια μας για να παρατηρήσουμε τα κτίρια μπροστά από τα οποία περνάμε. Αν το κάναμε, ιδίως στο τμήμα της πόλης που δεν κάηκε από την μεγάλη πυρκαγιά του 1917, θα παρατηρούσαμε πως υπάρχει ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας, για το οποίο πρέπει να είμαστε πολύ περήφανοι, επειδή χτυπάει πολιτισμικά στα ίσα το ιστορικό κέντρο κάθε μεγάλης ευρωπαϊκής πόλης, ακριβώς στο βασικό τους κριτήριο: τον κοσμοπολιτισμό και την αντίληψη του σύγχρονου και του μοντέρνου. Επειδή η Θεσσαλονίκη, εκτός από πρωτεύουσα των προσφύγων, στην περίπτωση της υποδοχής των οποίων αποδείχτηκε μεγάλο και δημιουργικό χωνευτήρι πολύ σημαντικού πολιτισμικού φορτίου που δέχτηκε από τα ανατολικά, έχει μια ορμή δική της, την οποία αξίζει να διατηρήσει και να αυξήσει και στον εικοστό πρώτο αιώνα: μεταφέρει με τα κτίριά της τον αρχιτεκτονικό πλούτο των αρχών του εικοστού αιώνα...